Pojęcie GĘSTOŚĆ rozumiemy jako stosunek substancji do jej objętości. W przypadku olei zazwyczaj podaje się ją w jednostkach (kg/m3) w temperaturze +15°C lub +20°C. Gęstość olei silnikowych wynosi od 700 do 950 kg/m3 w zależności od typu oleju bazowego oraz ilości dodatków.

 

 

 

Podczas pracy silnika w oleju pojawiają się grupy kwasowe, które powstają w wyniku spalania paliwa. Istnieje konieczność ich neutralizacji, by zapobiec korozji elementów metalowych silnika. Dlatego do oleju uzupełniane są dodatki, które tworzą rezerwę alkaliczną. Jej wielkość wyrażamy liczbą (TBN).  Im wyższa jest jej wartość tym odporniejszy na zakwaszenie jest olej.

 

 

 

Charakteryzuje właściwą płynom własność fizyczną do obniżania lepkości podczas podnoszenia się temperatury płynu. Czym wyższy wskaźnik lepkości oleju, tym mniejsza zmiana lepkości wraz ze wzrostem temperatury. WL sezonowych olei silnikowych wynosi o około 95-110, a wielosezonowych nawet powyżej 200.

 

 

 

Występuje w smarowanym styku, a jego przyczyną jest głównie zmęczenie warstwy wierzchniej, w układach, które są bezpośrednio w kontakcie z substancją smarującą ( łożyskach tocznych, przekładniach zębatych, napędach krzywkowych). Proces zużycia wykruszającego składa się z trzech etapów. Pierwszym z nich jest tworzenie się mikroszczelin pod wpływem zmęczenia. Drugim jest rozrywanie (powiększanie) mikroszczelin pod wpływem wtłaczanego smaru przy przetaczaniu elementów względem siebie. Trzecim etapem jest wyrywanie cząstek materiału z warstwy.